‘De zorg is een vaardigheid die je niet verleert’

Betty (1954) werkte haar hele leven in de zorg. Ze begon als leerling verzorgende, werkte als teamleider in het ziekenhuis, als ziekenverzorgende in de wijk en docent verpleegkunde. Ze sloot haar carrière af als directeur bij een bedrijf dat lesmateriaal ontwikkelde voor belevingsgericht werken. Ze was een paar jaar met pensioen toen corona kwam en ze dacht: ‘Misschien kan ik nog iets betekenen.’ Na de coronatijd is Betty ‘blijven hangen’ en werkt ze nog altijd bij Woonzorg Flevoland als verzorgende in de wijk. “Ik vind het ontzettend leuk. Vooral het contact met cliënten.”

“De eerste fase van corona was heftig. Een lockdown, je kon nergens heen. Er waren handen in de zorg nodig, dus ik dacht dat ik me nog wel even nuttig kon maken. Ik heb me toen opgegeven bij een landelijk meldpunt. Ik dacht dat ik er niets meer van zo horen, en dat corona over zou gaan. Maar ik werd door Woonzorg Flevoland gebeld. Toen me werd gevraagd wat ik wilde doen, antwoordde ik dat ik in de thuiszorg heb gewerkt. Dat leek me wel leuk om weer te doen: de zelfstandigheid en afwisseling in de situatie. Er wordt een beroep op je creativiteit en logisch denkvermogen gedaan. Ik heb eerst een aantal diensten meegelopen, en een week later ben ik begonnen. Na de heftige coronaperiode ben ik gebleven. Want ik vind het nog steeds leuk.”

Een vaardigheid die je niet verleert
“Ik had sinds mijn veertigste niet meer op de werkvloer gestaan. Systemen, techniek en materialen zijn veranderd. Maar de zorg blijft de zorg.  Ik moest natuurlijk de verpleegtechnische vaardigheden toetsen in de praktijk, maar de rest voelde heel vertrouwd. Het contact met de cliënten ging vrij vlot. En zorginhoudelijk dacht ik snel ‘oh ja’. Het is een vaardigheid die je niet verleert. Zorgen voor mensen is een ambacht. Je doet het met je hoofd, hart en handen. En iedereen heeft een eigen stijl. Dat moet je koesteren. Want het is een heel mooi vak.”

Kwalitatief contact met cliënten
“Het leukste en belangrijkste vind ik het kwalitatieve contact met de cliënten. Ik merk dat mijn opvoeding en hoe ik ben opgegroeid, me helpen goed contact te maken met oudere mensen. Ik snap hun taal, opmerkingen en grapjes, passend bij hun levensstijl of ervaring. Ik ben soms wel onder de indruk van de leeftijd van cliënten. Dan kom ik bij iemand die maar twee of vier jaar ouder is dan ik. Of zelfs iemand van mijn eigen leeftijd. Dat komt dichtbij, maar het is fijn om iets toe te voegen aan hun situatie.”

“Ik verdiep me in de cliënt, diens omstandigheden en door te observeren. Is iemand blij of moe? Hoe ziet iemand eruit? Ik luister naar wat iemand zegt, of juist niet zegt. Je kan simpelweg binnen komen en de medicatie aanreiken. Maar door contact te leggen, kun je iets betekenen voor iemands situatie. Als ik bij binnenkomst bijvoorbeeld vraag hoe iemand geslapen heeft, en diegene zegt: niet goed. Dan vraag ik hoe dat komt. De ene keer komt dat door piekeren, de andere keer doordat de bloedsuikers niet goed zijn. In beide situaties kan ik iets voor de cliënt betekenen. De diversiteit in situaties in de thuiszorg vraagt iets van je zelfstandigheid en vermogen om tot een oplossing te komen. De ‘ingewikkelde’ cliënten vind ik ook het leukst. Mensen in een sociaal wat lager milieu, die de medicatie lastig vinden, waarbij het voedingspatroon en de woonomstandigheden beter kunnen. Dan heb je een heel palet van complexiteit.”

Doorgaan zolang het gaat
“Woonzorg Flevoland vind ik een vriendelijke, laagdrempelige en toegankelijke organisatie. Als ik iets wil of vraag, is er altijd wel iemand bij wie ik terecht kan, me hulp biedt of verwijst. Dat geldt niet alleen voor collega’s, maar ook voor leidinggevenden of bijvoorbeeld de afdeling ICT. Heel fijn om te merken. Ik blijf dit doen zolang ik het leuk vind, en mijn lijf het toelaat. Fysiek ben ik in redelijke conditie; ik mankeer niets. Dat scheelt enorm. En mentaal is het ook goed op te brengen. Ik doe het met plezier, en zolang dat zo is en het fysiek gaat, ga ik door.”