Wijkverpleegkundige David: “Ik wil een verschil maken”

Wijkverpleegkundige David wilde ooit bij de politie om mensen te helpen. Hij ging verpleegkunde studeren om levenservaring op te doen. Tijdens zijn studie werkte hij al als verzorgende IG in de wijk. De wens om politieagent te worden ligt inmiddels achter hem. “Dit past bij me. Ik houd ervan om te helpen.”

“Wat me aantrok bij de politie was de spoed. Urgentie. Dat vind ik hier ook. Maar dan op een andere manier. Een crisis in de wijk ontstaat vaak wanneer het spontaan niet goed gaat met een cliënt. Of wanneer iemand die een stuk zorg droeg, wegvalt. Zoals een zoon of dochter. Ik breng dan in kaart welke acties er nodig zijn. Regelmatig horen wij dit eerder dan de huisarts, die ik vervolgens op de hoogte stel. Ik zorg dat iemand naar een eerstelijnsverblijf kan of palliatieve zorg krijgt. In deze situaties word ik tot denken gezet en moet ik alle feiten op een rij krijgen. Samenwerken met andere zorgverleners en instanties en alle facetten van de zorg meenemen. Dat vind ik heel gaaf.”

Spin in ‘t web
“Ik organiseer en coördineer de zorg van de cliënten. Ik beoordeel als eerste thuiszorgmedewerker de zorgvraag. Ik bekijk de aanvraag, vraag eventueel om meer informatie en maak een indicatie. Daarna bezoek ik de cliënt thuis voor een kennismakingsgesprek. Hierna vervult de wijkverpleegkundige de grootste en meest belangrijke rol. En dat is dat we met een helikopterview naar alle facetten van de cliënt, de ziekte en het zorg- en mantelzorgnetwerk kijken. Daar waar een probleem ontstaat of al bestaat, kunnen wij vaak vroegtijdig signaleren en doorverwijzen, of zelf oplossen. Wij fungeren echt als spin in het web van de gezondheidszorg van een cliënt.”

“Ik werk dan ook graag met het ‘spinnenweb’ van de Positieve Gezondheid. Bijvoorbeeld: als iemand met Parkinson vaak valt en ik zie dat diegene veel afvalt, ga ik in gesprek. Het gemis van een zinvol leven kan bijvoorbeeld de oorzaak zijn. Door diegene te betrekken bij fysiotherapie met lotgenoten, bouwen we de spieren opnieuw op én werken we aan een hernieuwde zingeving van het leven. Dit soort creatief oplossingsgericht denken en het opbouwen van een interdisciplinair netwerk helpen hierin. Dit zijn grote en leuke taken van een wijkverpleegkundige en komen mooi terug in dit voorbeeld.”

‘Het systeem beter laten lopen’
“Mijn wens én motivatie is het hele systeem beter laten lopen. Er is al zoveel in werking gezet. Maar juist nu – met het personeelstekort en de dubbele vergrijzing – moeten we doorpakken. Ik wil een verschil maken. Ik zie hierbij grote mogelijkheden voor zorgtechnologie. Vooral bij iemand die in de voorfase van een ziekte zit. Het is mooi dat wij als organisatie op het gebied van inzet van zorgtechnologie en technologische hulpmiddelen voorop lopen.”

Een grote organisatie die als klein voelt
“Woonzorg Flevoland onderscheidt zich in z’n professionaliteit. De organisatie voelt zich verantwoordelijk voor de zorg die wij bieden en moeten bieden. En doet dan ook z’n best om grootschalige projecten op te zetten. Hoe verbeteren we de zorg? Ik denk dat Woonzorg Flevoland zich daarin specialiseert. Daarnaast is Woonzorg Flevoland een heel persoonlijke werkgever. Er wordt met je meegedacht. Er zijn ook voldoende opties om laagdrempelig met een collega in contact te komen. Ondanks dat het een grote organisatie is, voelt het als een kleine.”