Jeanette en Brigitte werkten allebei als huishoudelijk ondersteuner bij Woonzorg Flevoland, tot ze de kans kregen om een opleiding tot Verzorgende IG te doen. Brigitte: “Een bijzondere kans, die we met beide handen hebben aangegrepen.” Het einde van de tweejarige opleiding is bijna in zicht, en hoewel de twee hiermee naar eigen zeggen hun hart volgen, kost het ook bloed, zweet en tranen. Hoe kijken zij terug op het volgen van de opleiding?
Brigitte wilde vroeger al verpleegkundige worden, maar heeft destijds de opleiding niet gevolgd omdat deze vol zat. De interesse voor de zorg bleef wel bestaan. Toen cliënten van de huishoudelijke ondersteuning aan Brigitte vroegen of ze het naar haar zin had in haar werk, besefte ze dat ze meer ‘verbinding’ wilde. “Ik heb vijf kinderen en ben altijd bezig met zorgen. Ik zit vol met liefde. En die liefde geef ik graag aan een ander. Iemand vroeg me waarom ik niet in de zorg ging werken. Als huishoudelijk ondersteuner signaleerde ik namelijk ook al dingen die ik aan de verzorging doorgaf. En ik zag ook situaties die ik anders zou aanpakken.” Na een gesprek met Danielle, de manager van huishoudelijke ondersteuning, deed Brigitte een capaciteitentest en naar aanleiding daarvan kreeg zij het aanbod om de opleiding te volgen.
Bij Jeanette was de interesse voor de zorg er ook al langere tijd. “Ik kijk graag naar medische televisieprogramma’s en op een dag zei mijn man: ‘jij moet in de zorg gaan werken’. Doordat ik ook heb gewerkt voor mensen met een VPT (Volledig Pakket Thuis) kon ik goed zien wat de zorg voor hen betekende, en dat zorgde er mede voor dat ik de opleiding tot verzorgende wilde volgen. Ik wilde dat betekenisvolle werk kunnen doen voor iemand. Toen er een algemene mail verstuurd werd met daarin het aanbod om de opleiding tot verzorgende te volgen, heb ik daar gelijk op gereageerd. Na de capaciteitentest mocht ik ook aan de slag.”
“We halen het beste in elkaar naar boven”
“In het begin dacht ik: waar ben ik aan begonnen?” vertelt Brigitte. “De praktijk vind ik super leuk, maar we doen veel op de computer, en daar ben ik helemaal niet handig in.” De combinatie van school, werken, stage en het gezinsleven is pittig, vinden beiden. Jeanette: “We gaan een dag in de week naar school, werken twaalf uur in de zorg, lopen vier uur stage en hebben minimaal acht uur huiswerk. Daarnaast werkten we ook nog zes uur in de huishouding, maar daar zijn we nu mee gestopt, omdat het nu niet meer te combineren is.”
Brigitte en Jeanette zitten in een klas van het ROC Friese Poort in Emmeloord met leerlingen van allerlei leeftijden. “Wij zijn de oudsten en doen veel met zijn tweeën. We maken samen huiswerk en trekken elkaar er doorheen. Jeanette is een perfectionist. Van haar leer ik gestructureerd werken en zij leert van mij iets losser te zijn. We halen het beste in elkaar naar boven,” vertelt Brigitte. “En de collega’s die al langer in de zorg werken, leren weer nieuwe dingen van ons,” zegt Jeanette. “Maar wij natuurlijk ook veel van mensen die al dertig jaar in de zorg werken. Ik vind het heel knap als je al zo lang in het vak zit.”
“Er komt veel bij kijken”
Brigitte: “Wat me opviel toen ik eenmaal in de zorg ging werken, is dat er voor elke handeling protocollen zijn. Jarenlang geef je je kind zonder ‘na te denken’ een zetpil, maar in de zorg is daar een protocol voor. Voor oogdruppels is ook een protocol van zes kantjes. Wat ook logisch is, alles moet verantwoord worden.” Jeanette: “Je denkt van tevoren ‘dat doe ik wel eventjes’, maar er komt zoveel meer bij kijken. Je kind een zetpil geven is heel anders. Nou ja, het is dezelfde handeling, maar je hebt een heel andere verantwoording.” Het gaat om zorgvuldig handelen, licht Brigitte toe. “Laatst vroeg een cliënt mij om een paracetamol, maar ik mag dat niet geven. Stel dat er iets gebeurt, dan ben ik verantwoordelijk. Het is dus ook goed om altijd in het zorgplan te kijken, zodat je op informatie kunt terugvallen.”
De laatste loodjes van de opleiding wegen zwaar, maar als alles goed gaat, zijn Brigitte en Jeanette deze zomer klaar. “Ik voel veel druk om de opdrachten af te ronden,” geeft Jeanette aan. “Maar laatst kreeg ik een verslag terug met alleen maar positief commentaar en de toevoeging dat ik trots op mezelf mocht zijn. Dat is heel fijn.” Straks mogen ze wat ze geleerd hebben ‘echt’ gaan doen. “Dan werken we ook meer uren en zullen we onszelf alles meer en snel eigen maken. En dan doen we het alleen, dan is er geen ‘back up’ meer.”
“Ik zorg zoals ik zou willen dat er voor mijn moeder gezorgd wordt”
“Ik zorg voor de mensen zoals ik zelf zou willen dat mijn moeder verzorgd wordt. Als ik de kamer binnenkom, denk ik: wat wil ik zien? Het gaat om de details: mannen netjes geschoren, elke dag schone kleren aan en een lekker luchtje op. Ik vind het heerlijk om met de bewoners te tutten. De steunkousen uit en even hun benen insmeren. Het is ook mooi om de mimiek van cliënten te zien veranderen als ik hen verzorg. Ik verzorgde een tijd een vrouw van 98 die niet meer praatte, maar als ik liedjes voor haar zong, zag ik haar ogen oplichten. Ik heb het gevoel dat ik echt betekenis kan geven aan de ouderenzorg. Het is een doelgroep die me altijd heeft aangesproken,” vertelt Brigitte.
Jeanette’s interesse in de zorg ligt ook bij ouderen: “Ik geniet van het werk op de afdeling Kleinschalig Wonen (KSW), waar ouderen wonen die dementie hebben en daarbij ook lichamelijke zorg krijgen. Alleen al je aanwezigheid betekent voor cliënten heel veel. Wat helpt, is dat ik rustig en geduldig ben, dat is nodig voor het werk op deze afdeling. Je kunt niet alles ‘snel snel’ doen. Ik vind het fijn dat ik bij KSW veel aandacht kan geven aan de bewoners. Het is werk, maar wel werk dat mij veel voldoening geeft.”
Het mooiste van de zorg is de waardering die je krijgt, vindt Brigitte. “Het is fijn als cliënten of de familie je bedanken voor je hulp. Ik houd ook van een uitdaging: als iemand ’s ochtends niet uit bed wil komen, dan is het de kunst om dat voor elkaar te krijgen. Met heel veel rust en geruststellende woorden lukt het dan regelmatig wel. Dan ben ik trots en dat vind ik leuk. Ik geef op zulke momenten graag een stukje van mezelf en probeer met creativiteit te zorgen dat we wel de zorg kunnen geven die nodig is.”
“Ik heb de kans gekregen om me verder te ontwikkelen”
Niet alleen van cliënten en familie krijgen Jeanette en Brigitte waardering, ook collega’s en leidinggevenden geven positieve feedback, wat zorgt voor een prettige werksfeer. Brigitte: “Woonzorg Flevoland is een fijne werkgever. Ik ben blij dat ik de kans heb gekregen om een opleiding te volgen. Het is heel fijn om daar het vertrouwen voor te krijgen.” Jeanette is het daarmee eens. “Door Woonzorg Flevoland heb ik de kans gekregen om me verder te ontwikkelen. Daarbij is de communicatie prettig en iedereen laagdrempelig benaderbaar, ook directieleden en managers. Dat vind ik belangrijk.”
Jeanette (links) en Brigitte (rechts)